Werkwijze: machine raakt gevoel

Bijodiversiteit

Bijodiversiteit, 2013

Nutteloos en absurd: machine prikkelt zintuigen

Van restmaterialen (zoals witgoed, een oude slijptol of citruspers) bouw ik machines met verrassende functies en geluiden. Ze kunnen via sensoren op de passant reageren.  Ook als zij niet bewegen, roepen ze nieuwsgierigheid op naar de werking en het doel van hun aanwezigheid.

 

Vaak werk ik vanuit een idee zoals het bericht dat bijenvolken verdwijnen. Ik maak een paar schetsen en ga op zoek naar materialen en onderdelen die daar bij passen.  De citruspers bijvoorbeeld maakte een bepaald geluid en begon uit zichzelf te dansen met een gewicht op haar top. Daar ga ik mee door.  Ik neem afstand, bekijk de combinatie en herschik zo nodig de materialen. De constructie houd ik zichtbaar om bij te dragen aan het beeld.

 

Mijn doel is een werk neerzetten dat reageert op de toeschouwer. De interactie met de toeschouwer vind ik belangrijk. Vaak is de werking van een machine totaal nutteloos en de vorm absurd.

 

De ‘machine’ is geslaagd wanneer het een lach ontlokt of een snaar raakt. Kan het werk ons via onze zintuigen in beroering brengen met haar bewegingen, haar geluid... Prikkelt haar vormgeving ons tot nadenken...